断絶
1. 〔絶えること〕 extinction; लोप ; नाश ; विनाश ; क्षय ;
ダビデの王統は断絶の危機にさらされていた
दाऊदको त्यो शाही वंश अन्त हुन सक्ने खतरा थियो
連語
断絶する
その家は断絶した
त्यो घारना लोप (/ विनाश) भयो ।
2. 〔関係を絶つこと〕 सम्बन्धविच्छेद ; सम्पर्क–विच्छेद ;
世代の断絶
पुस्ता अन्तर
関係の断絶
सम्बन्ध तोडाइ (/ तोडिम)
連語
断絶する
隣国と国交を断絶する
छिमेकी देशसित सम्बन्ध विच्छेद गर्नु
会衆との関係を自ら断絶した人
मण्डली परित्याग गरेको व्यक्ति
地域社会から断絶されたこれらの家族は独自にチーズを作ってゆくことにした
आफ्नो समुदायबाट अलग भइसकेपछि यी परिवारहरूले आफै चीज बनाउन थाले ।