号泣
1. loud lamentation; wailing; रुवाबासी ; विलाप ;
連語
号泣する
彼女は外に出て号泣した
तिनी बाहिर निस्केर धुरूधुरू रोइन् ।
両親の事故死の報に号泣した
जब उनले आफ्नो आमाबाबु दुवै दर्घटनामा मरे भन्ने थाहा पाइन् तब उनी जोरले चिच्च्याएर रोइन् ।
妻は夫の遺体を前に号泣した
जब पत्नीले पतिको लास देखिन् (तब) तिनी एक्कासी आँसूमा डुबिन् ।
すべての者は号泣し彼を抱いて口づけした
तिनीहरू सबै अन्दा–धुन्दसँग रोएर उनलाई अङ्गालो हालेर चुम्बन गरे ।