崩壊
1. 〔崩れ壊れること〕 a collapse; पतन ; विघटन ; विध्वंश ; सत्यानाश ; स्वाहा ;
道徳の崩壊
नैतिकताको पतन
連語
崩壊する
生活のリズムが崩壊する ’
आफ्नो दिनचर्या भंग हुनु
家庭が崩壊した
परिवार भताभङ्ग भयो ।
彼らの結婚は崩壊し始めている
उनीहरूको विवाह–बन्धन टुट्दैछ ।
大帝国は崩壊し始めた
ठूलो साम्राज्य भत्कन थाल्यो ।
政府は今にも崩壊しそうだ
अहिले सरकार डाँमाडोल देखिन्छ ।
その家は地震で崩壊した
भूकम्पले यो घर विनाश (/ तोडफोड / भताभुङ्ग) भयो ।
2. 〔放射性元素の壊変〕 disintegration; विघटन ; टुक्रा–टुक्रा हुने काम ;〔自然崩壊〕 decay; सड्ने काम ; क्षय ;
連語
崩壊する