隔絶
1. 〔孤立〕 isolation; पृथक्कीकरण ; एकलोपन ;〔離れること〕 separation; बिछोड ; बिछूट ; छुट्टिने (/ छुट्टयाउने) काम ;
連語
隔絶する
神から隔絶された人類
परमेश्वरबाट बिराना भएका मानवजातिहरू
世の中から隔絶して暮らす
संसारबाट अलगै बस्नु
彼は君を私から隔絶しようとしている ’
उसले तिमीलाई मबाट टाढा (/ अलग / वञ्चित) गराउन (/ बनाउन) खोजेको छ ।