喧嘩
1. 〔口論〕 a quarrel; a row; झगडा (/ झैझगडा) ; कलह ; खडबड ; कचिङ्गल (/ कचिङल) ; भनाभन ; तँतँ मम * 字：「お前が俺が」;〔つまらないことでの〕 a squabble; बाझाबाझ ;〔論戦による〕 a dispute; झगडा ; विवाद ; बहस ;〔騒がしいけんか〕 a brawl; झगडा ;〔腕力による〕 a fight; लडाइँ ;〔格闘〕 a scuffle; भिडन्त ; हात हालाहाल ; कुस्ताकुस्ती ;
大喧嘩
घोर घमासान ; ठूलो लडाइँ (/ भिडन्त)
夫婦喧嘩
पतिपत्नीबीचको झगडा (/ भनाभन)
兄弟喧嘩
दाजुभाइबीचको झगडा (/ भनाभन)
喧嘩好きの女
कचकचे स्त्री
喧嘩のもと
अज्यौली ; झगडाको बीउ
喧嘩を仲裁する
झगडालाई शान्त (/ ठीक) गर्नु (/ पार्नु)
喧嘩に加勢する
धुरा पस्नु ; धुरिनु
喧嘩の口実を探した
लडाइँको लागि उसले निहुँ खोज्यो ।
奴と喧嘩しても無駄だ ’
उससित बहस गरेर फाइदा छैन ।
彼を喧嘩に巻き込んだ
हामीले उसलाई झगडामा फसाइदियौं ।
息をひそめて喧嘩を見守った
झस्किएर (/ टर्सिएर / सासै नफेरिकन / सासै निसासिँदै) लडाइँ हेरेँ ।
弟と喧嘩するのはやめなさい
भाइको विरुद्ध लड्न छोड ।
彼らはたいがい喧嘩する時だけしゃべった
तिनीहरू अक्सर एक–अर्कासित झगडा गर्दा मात्र बोल्ने गर्थे ।