孤立
1. isolation; पृथकता ; पृथक्कीकरण ; अलग राख्ने काम ; एकलोपन ; एकलो भएको अवस्था ;
孤立無援で戦う
एक्लै लड्नु
彼の性格に孤立が見られる
तिनको स्वभावमा पृथक्ता देखिन्छ ।
連語
孤立する
孤立した区域
पृथक (/ दुर्गम) इलाकाहरू
孤立した家
एकलासमा भएको घर
孤立した関係
पृथकीकृत (/ अलग्याइएको) सम्बन्ध
孤立した群れ
पृथक समूह
彼は孤立した人だ
ऊ एकलकाँटे (/ एकोहोरो) छ (/ मानिस हो) । ; ऊ एकलकाँटे स्वभावको छ । ; ऊ अरूसँग नमिल्ने खालको छ ।
彼はいつも孤立していた
ऊ एक्लै (/ सबैबाट अलग्गै) बस्थ्यो । ; ऊ सबै साथीहरूबाट पन्छिन्थ्यो । ; उसले कसैलाई पनि आफूसित नजिकिन दिदैनथ्यो ।