拒絶
1. refusal; इन्कार ; लत्त्याइ ; अस्वीकार ; खण्डन ;
連語
拒絶する
拒否された〔形容詞として〕
अस्वीकृत ; नामञ्जुर ; स्वीकार (/ ग्रहण) नगरिएको ; इन्कार गरिएको
にべもなく拒絶された
मलाई लत्तियो ।
彼は家に入ることを拒絶された
उसलाई घरभित्र पस्न दिइन ।
彼は友達になろうと言う僕の申し出を拒絶した
मेरो मित्रताको प्रस्ताव उसले अस्वीकार ग्यो ।
彼女はきっぱりと拒絶した
उसले सोझै इन्कार गरी ।
拒絶されたように感じた
मलाई होच्याए सरह लाग्यो ।
君は度私を拒絶するだろう
तिमीले तीनपल्ट मलाई इन्कार गर्नेछौ ।
複合語